Als ik onze reis in één woord moet samenvatten, dan is het INTENS.

In alle mogelijke betekenissen van het woord. We hebben zoveel meegemaakt, zoveel overwonnen en zoveel geleerd. We zagen de prachtigste plekken, leerden duiken, wingfoilen en kiten, ontmoetten bijzondere mensen, maakten kennis met andere culturen en beleefden korte maar vaak heel intense vriendschappen.

We hebben gelachen, gevierd, genoten, gevloekt, gehuild, getwijfeld en heel vaak gedacht: “waar zijn we in godsnaam aan begonnen?” 
Maar bovenal hebben we geleefd.

Voor mij blijft de oceaanoversteek toch het meest bijzondere deel van de reis.

Misschien omdat we daar zo lang naartoe hebben geleefd. Maanden voorbereiding, plannen, trainen, aftellen… En dan uiteindelijk écht vertrekken. Je kunt je op zo’n tocht voorbereiden, maar uiteindelijk moet je ook leren loslaten. De zee bepaalt. Het weer bepaalt. De wind bepaalt. Soms kun je urenlang niets anders doen dan wachten. Soms moet je plannen omgooien. Soms moet je accepteren dat je geen controle hebt.

En uiteindelijk hebben we intens genoten van die tocht. En wat een overwinning was het! WE DID IT! Ik vergeet nooit het moment waarop we over de finish voeren en daar werden onthaald met onze eerste rum punch. Puur kippenvel. Wat een ontlading!

Misschien was dat wel één van de grotere lessen van deze hele reis: je hoeft niet alles onder controle te hebben om ergens te geraken. Onderweg kwamen we onszelf tegen. We moesten een ritme vinden, een klik maken met de boot, leren vertrouwen op onze eigen vaardigheden én op elkaar.

Maar intens was het dus ook op een heel ander vlak.

Persoonlijk én relationeel zijn het soms behoorlijk uitdagende maanden geweest. Ik heb zelf best een identiteitscrisis doorgemaakt. Ik vertrok als Sarah Hertens: psycholoog, relatie-expert, bekend gezicht in de media, met een bloeiende praktijk en een leven waarin ik heel duidelijk wist wat mijn rol en mijn waarde waren. En dan stap je op een boot… En plots ben je vooral… dekknecht.

Van expert naar leerling. Van powervrouw naar iemand die regelmatig moet vragen hoe iets werkt. Van hero to zero aan boord.

Dat was soms best confronterend. Op een boot kom je bovendien heel snel in een nogal traditionele rolverdeling terecht. Roel is de kapitein en heeft het technische gedeelte, de navigatie en het beheer van de boot als vanzelfsprekend naar zich toe getrokken.

En ik? Poetsen. Opruimen. Afwassen. Koken. Plannen. Organiseren. Wassen. Voorraad bijhouden…. Allemaal taken die nooit af zijn. A never ending story...
En laat dat nu niet meteen mijn grootste talenten of bronnen van voldoening zijn.

Al moet ik mezelf hier ook een pluim geven: creatief koken lukt me eigenlijk best goed. En ik kan met enige fierheid zeggen dat we aan boord echt lekker gegeten hebben, zelfs wanneer de ingrediënten soms behoorlijk beperkt waren.

Maar voldoening halen uit het huishouden? Nope. Daar ga ik mijn levensdoel niet in vinden. Never.

En dus moest ik opnieuw op zoek.

Waar haal ík voldoening uit als niemand mij nodig heeft voor mijn expertise? Als er geen praktijk is, geen cliënten, geen televisie, geen werk waarin ik goed ben en erkenning krijg? Dat was een zoektocht die ik vooraf totaal niet had zien aankomen.

Ik heb mezelf vervolgens maar op een andere manier proberen te “bewijzen”. In de fysieke uitdagingen bijvoorbeeld. Duiken. Wingfoilen. Kiten… Maar ook daar moest ik regelmatig het onderspit delven tegen Roels jarenlange surfervaring. Het verschil was soms confronterend. Ik ben degene die eerst haar angst moet overwinnen, vertrouwen moet opbouwen en dan pas een volgende stap kan zetten. Roel springt erin en lijkt het soms gewoon meteen te kunnen.

En ja… dat vond ik soms lastig. Want ik ben gewend om goed te zijn in wat ik doe. En ineens was ik heel vaak de beginner. De onervarene. Degene die bang is. Degene die nog moet oefenen.

Maar misschien is dat juist één van de mooiste dingen die deze reis me geleerd heeft: ik hoef niet overal goed in te zijn om er plezier aan te mogen beleven. Ik hoef niet de expert te zijn. Ik hoef niet de snelste te zijn. Ik hoef zelfs niet altijd dapper te zijn. Soms is het genoeg dat ik bang ben en het tóch doe. En ja, daar ben ik best trots op.

We vertrokken voor een leven vol vrijheid.

En die vrijheid hebben we absoluut ervaren. Maar vrijheid op een boot is niet hetzelfde als vrijheid op vakantie. Je hebt geen receptie. Geen technische dienst. Geen schoonmaakploeg. Geen supermarkt om de hoek. Je kunt niet zomaar even ergens naartoe. Het weer bepaalt wanneer je vertrekt. De wind bepaalt hoe je vaart. En als er iets kapotgaat, moet je het zelf oplossen.

Een boot is eigenlijk een klein bedrijf, een huis, een voertuig én een onderneming… allemaal tegelijk. En dat hebben we geleerd. Soms met vallen en opstaan. Soms met veel gevloek.

Maar ook daar zit een belangrijke les in: avontuur is niet hetzelfde als comfort.

En misschien is het net daarom zo waardevol. Want toen ik na meer dan een jaar op HeRo in een hotel stapte in Trinidad (de dag voor onze vlucht), kon ik plots intens genieten van dingen die ik vroeger vanzelfsprekend vond. Een lange douche. Een toilet waar je het wc-papier gewoon in de pot kunt gooien. Een groot bed waar je langs kunt lopen. Airco. Een zetel waar al mijn spullen gewoon op mogen liggen. En vooral: géén instant zweetsnor en kroezelhaar.

Ik heb me in deze zoektocht soms best eenzaam gevoeld.

Maar het grappige is…Terwijl ik in Trinidad van al die luxe genoot, betrapte ik mezelf er de volgende ochtend op dat ik instinctief met mijn koffie naar buiten wilde. De zon op het water zien. De wind voelen. HeRo zachtjes horen bewegen. En toen besefte ik opnieuw: comfort is niet hetzelfde als geluk.

Roel heeft deze reis op dat vlak heel anders beleefd. Hij kon zijn voldoening, zingeving en gevoel van eigenwaarde veel gemakkelijker halen uit het managen van de boot. En laat dat écht een onderneming op zich zijn. Ook klussen vindt hij (meestal) fijn. Iets maken, iets oplossen, iets afwerken… vinkje erachter en klaar. En als het goed gedaan is, komt het hopelijk niet meteen terug. Dat is bij de afwas toch nét iets anders...

Maar goed… ik moet natuurlijk niet te veel voor Roel praten. Dit is mijn terugblik.

Het ontstaan van de Salty Sisters

Wat me wel enorm geholpen heeft, is praten met andere zeilersvrouwen. Want telkens wanneer ik mijn verhaal deelde, hoorde ik dezelfde dingen terug. Herkenning. Soms een lach, soms een “OMG, ik heb dat ook!”, maar vooral veel begrip. En zo ontstonden The Salty Sisters. Een woman-only groepje waarin we kunnen ventileren, klagen, zagen, lachen, elkaar raad geven, inspireren en vooral ondersteunen.

Wat begon als een spontaan idee, is ondertussen iets geworden waar we écht iets aan hebben. En daar ben ik best trots op. Misschien is dat ook een mooie les: je hoeft niet alles alleen uit te zoeken. Soms heb je gewoon iemand nodig die zegt: “Ik snap het. Ik heb dat ook.”

En dan natuurlijk… hoe hebben wij het als koppel overleefd??

Misschien wel het spannendste onderdeel van deze reis. Want ja hoor… het heeft met momenten weinig gescheeld of we hadden elkaar van boord gegooid. Er zijn eerlijk gezegd momenten geweest waarop ik heel blij was dat we een catamaran hebben en we gewoon ieder een andere kant konden opzoeken. De boot heeft, bij wijze van spreken, ook al een paar keer te koop gestaan.

We zijn allebei sterke karakters. Tel daar mijn emotionele temperament bij op en Roels meer rationele en directe stijl… ik hoef er waarschijnlijk geen tekeningetje bij te maken… Maar al bij al? We hebben het overleefd. En meer dan dat: ik denk dat we er als koppel sterker uit zijn gekomen.

• Ik heb geleerd om meer te praten, ook wanneer ik eigenlijk het liefst zou vluchten. En dat is op een boot nogal moeilijk. 
• We hebben geleerd wat we nodig hebben om opnieuw in ons “venster” te komen en erin te blijven.
• We hebben geleerd om constructiever ruzie te maken.
• Meer rekening te houden met elkaars noden en behoeften.
• En vooral: dat verschillen niet altijd opgelost moeten worden. Sommige verschillen moet je gewoon leren erkennen, aanvaarden en er vervolgens samen een werkbaar compromis rond zoeken.

Dat klinkt allemaal heel eenvoudig als je het zo opschrijft. In de praktijk is het dat natuurlijk niet. Maar we zijn onderweg wel gegroeid. We zijn absoluut nog work in progress. Maar wat we onderweg geleerd en opgebouwd hebben, neemt niemand ons nog af.

Zo. Ik laat het aan Roel om een meer praktische terugblik te schrijven: hoeveel mijlen, hoeveel vaaruren, welke landen, welke ankerplaatsen, hoeveel liters diesel en waarschijnlijk nog een heleboel andere cijfers waar ik dan weer van afhaak... 

Als psycholoog vond ik het vooral belangrijk om voor mezelf even stil te staan bij wat deze reis met míj heeft gedaan. En misschien is dat uiteindelijk wel de belangrijkste terugblik van allemaal.

Ik ben niet dezelfde Sarah als degene die vertrok.

Niet noodzakelijk beter. Niet noodzakelijk sterker. Maar wel een Sarah die zichzelf een beetje beter kent. En dat is misschien nog waardevoller.

Als ik nu terugkijk, denk ik dat ik niet alleen een reis rond de Caraïben heb gemaakt. Ik heb ook een reis met mezelf gemaakt. Ik ben geconfronteerd met mijn kwaliteiten én beperkingen. Met mijn angsten, verwachtingen, frustraties en verlangens. Ik heb geleerd dat vrijheid verantwoordelijkheid vraagt. Dat avontuur soms behoorlijk oncomfortabel is. Dat je niet overal goed in hoeft te zijn. Dat hulp vragen geen zwakte is. Dat controle soms een illusie is. Dat sommige mensen maar heel even in je leven zijn en toch een blijvende indruk kunnen nalaten. Dat je familie en vrienden soms pas écht leert waarderen wanneer je ze een jaar niet zomaar even kunt vastpakken. En dat een relatie niet sterker wordt doordat je nooit ruzie maakt, maar doordat je leert hoe je na die ruzie weer bij elkaar komt.

Amai… Als ik het allemaal zo op een rijtje zet, is het toch wel wat! Nu ga ik vooral genieten van de tijd die we hier hebben. Van onze kinderen, familie en
vrienden. Van kleine dingen die na een jaar op zee ineens helemaal niet meer zo klein blijken te zijn. Even landen. Afschakelen. Opladen. En dan in oktober, met hernieuwde energie, opnieuw richting HeRo en het tweede deel van ons avontuur.

Want één ding weet ik ondertussen zeker:
Het avontuur is nog lang niet voorbij!
Sea you soon